Parwowiroza psów (CPV - Canine Parvovirus Infection) to jedna z najgroźniejszych chorób zakaźnych występujących u psów. Najczęściej dotyka szczenięta i młode psy, jednak zakażeniu mogą ulec również dorosłe, nieszczepione zwierzęta. Choroba rozwija się bardzo szybko, a bez odpowiedniego leczenia może zakończyć się śmiercią już w ciągu kilku dni.
Czym jest parwowiroza?
Parwowiroza jest ostrą, wysoce zaraźliwą chorobą wirusową wywoływaną przez wirusa CPV (Canine Parvovirus). Atakuje przede wszystkim szybko dzielące się komórki organizmu, takie jak komórki nabłonka jelit, szpiku kostnego oraz – u ciężarnych suk – tkanki płodowe. Powoduje to ciężkie uszkodzenie przewodu pokarmowego i znaczne osłabienie odporności.
Dlaczego wirus CPV jest tak niebezpieczny?
Wirus parwowirozy wyróżnia się wyjątkową odpornością na czynniki środowiskowe. Potrafi przetrwać w otoczeniu przez wiele miesięcy, a nawet dłużej, zachowując zdolność do zakażania.
CPV jest:
- bardzo odporny na wysychanie,
- niewrażliwy na wiele powszechnie stosowanych środków dezynfekcyjnych,
- odporny na zmiany temperatury,
- zdolny do długotrwałego przetrwania w glebie, na podłogach, legowiskach czy przedmiotach codziennego użytku.
Z tego powodu skuteczna dezynfekcja oraz profilaktyka mają ogromne znaczenie w ograniczaniu rozprzestrzeniania się choroby.
Jak dochodzi do zakażenia?
Do zakażenia dochodzi najczęściej drogą pokarmową.
Najważniejsze drogi przenoszenia wirusa to:
- droga alimentarna - pies połyka wirusa obecnego w kale chorego lub zakażonego zwierzęcia,
- droga pośrednia - wirus może zostać przeniesiony na butach, ubraniach, rękach, miskach, zabawkach, klatkach transportowych czy innych przedmiotach mających kontakt z zakażonym środowiskiem.
Ze względu na ogromną odporność wirusa nawet krótki kontakt z zanieczyszczonym miejscem może stanowić źródło zakażenia.
Które psy są najbardziej narażone?
Największe ryzyko zachorowania dotyczy:
- szczeniąt w wieku od 6 tygodni do 6 miesięcy,
- psów nieszczepionych lub z niepełnym programem szczepień,
- zwierząt przebywających w dużych skupiskach, takich jak hodowle, schroniska czy hotele dla psów.
Młody organizm nie posiada jeszcze w pełni rozwiniętej odporności, dlatego przebieg choroby jest zwykle bardzo ciężki.
Okres inkubacji
Okres inkubacji, czyli czas od zakażenia do pojawienia się pierwszych objawów, wynosi zazwyczaj od 3 do 7 dni.
Objawy rozwijają się gwałtownie i mogą bardzo szybko doprowadzić do odwodnienia oraz wyniszczenia organizmu.
Objawy parwowirozy
Do najczęstszych objawów należą:
- silna apatia i osłabienie,
- brak apetytu,
- uporczywe wymioty,
- ciężka, wodnista lub krwawa biegunka o bardzo nieprzyjemnym zapachu,
- szybkie odwodnienie,
- gorączka lub obniżona temperatura ciała,
- bolesność brzucha.
Bez intensywnego leczenia choroba często kończy się śmiercią w ciągu kilku dni.
Jak rozpoznaje się parwowirozę?
W gabinetach weterynaryjnych bardzo pomocnym narzędziem diagnostycznym są szybkie testy płytkowe, które wykrywają antygen wirusa CPV w próbce kału. Wynik można uzyskać już po kilku minutach, co pozwala na szybkie rozpoczęcie leczenia.
Dodatkowo lekarz weterynarii może zlecić badania krwi, które pomagają ocenić stopień odwodnienia oraz uszkodzenia organizmu.
Czy parwowirozę można leczyć?
Nie istnieje lek, który bezpośrednio zwalcza wirusa CPV. Leczenie polega przede wszystkim na intensywnej terapii wspomagającej, obejmującej:
- dożylne podawanie płynów,
- wyrównywanie zaburzeń elektrolitowych,
- leki przeciwwymiotne,
- antybiotyki zapobiegające zakażeniom bakteryjnym,
- odpowiednie żywienie i opiekę szpitalną.
Im wcześniej pies trafi pod opiekę lekarza weterynarii, tym większe są jego szanse na przeżycie.
Jak zapobiegać zakażeniu?
Najskuteczniejszą metodą ochrony jest regularne szczepienie psów zgodnie z zalecanym kalendarzem szczepień.
W profilaktyce ważne są również:
- unikanie kontaktu niezaszczepionych szczeniąt z miejscami uczęszczanymi przez wiele psów,
- dokładna dezynfekcja pomieszczeń po chorym zwierzęciu,
- przestrzeganie zasad higieny,
- izolacja zakażonych psów od zdrowych zwierząt.
Parwowiroza psów to choroba o bardzo gwałtownym przebiegu i wysokiej śmiertelności, szczególnie u szczeniąt. Ze względu na wyjątkową odporność wirusa oraz łatwość jego przenoszenia, kluczowe znaczenie mają profilaktyka, szczepienia oraz szybka reakcja na pierwsze objawy. Wczesne rozpoznanie i intensywne leczenie mogą uratować życie psa, dlatego każda uporczywa biegunka i wymioty u młodego zwierzęcia wymagają natychmiastowej konsultacji z lekarzem weterynarii.
.jpg)
mgr inż. Magdalena Świkszcz
Absolwentka Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie Wydziału Hodowli i Biologii Zwierząt o specjalności: Hodowla i Biologia Zwierząt, technik weterynarii, dyplomowany behawiorysta zwierząt towarzyszących, dogoterapeuta, groomer, handler, długoletni hodowca psów rasy Lhasa apso pod przydomkiem „The Tibetan Pride (FCI)”, czynny działacz Związku Kynologicznego w Polsce odznaczony Brązową Odznaką oraz asystent kynologiczny o specjalności wystawowej Grupy 9 FCI.